Bir emekli yaşamına son verdi bu ülkede.
Sessizce, sessizliğin çığlığıyla, ömrünü verdiği topraklarda tutunacak tek bir dal bulamayarak… Onuruyla yaşamak dışında hiçbir suçu olmayan bir insan, geçim derdinin, faturaların, mutfaktaki yangının ve gırtlağına kadar batan çaresizliğin altında ezilerek son noktayı koydu.
Peki ne oldu?
Yer yerinden mi oynadı? Siyasi partiler kırmızı alarıma mı geçti? Emekli örgütleri meydanları mı inletti?
Hayır. Derin, irsî ve utanmazca bir sessizlik…
Milletin iradesini temsil ettiğini iddia eden Meclis’teki milletvekilleri, cilalı koltuklarında istatistik bültenleri üzerine laf kalabalığı yapmaya devam ediyor. Kürsülerden estirilen içi boş nutuklar, sıra kendi halkının çığlığını duymaya geldiğinde birden fısıltıya dönüşüyor. İktidarıyla, muhalefetiyle toplu bir kulak tıkama yarışı! Bir emeklinin canı, bütçe komisyonlarındaki rakamlardan ya da siyasi pazarlıklardan daha mı değersizdi?
Peki ya emekli örgütleri, sendikalar, dernekler? Bir araya gelip ortak bir irade koymaktan, tek bir ses olup meydanlara dökülmekten aciz bir yapının emekliye ne faydası var? Tabelalarınızın arkasına saklanıp “açıklama yaptık” bültenleriyle vicdanınızı mı rahatlatıyorsunuz? Yıllarca aidatını ödeyen bu insanlara borcunuz sadece birkaç süslü cümle miydi? Ortak irade koyamayan, kriz anında birleşemeyen her yapı, bu tablonun sessiz suç ortağıdır.
İşin en acı, en alçakça tarafı ise bu düzendeki utanmaz tezatlıktır.
Bir yanda ay sonunu getiremediği için hayatından vazgeçen milyonlar; diğer yanda ihale arsızlığı, şatafat, lüks ve ejder meyveli ejderha sofralarında milyonları götürürken millete “sabır” öğütleyenler. Soygun ve debdebe düzeni tam gaz ilerlerken; ömrünü çalışarak geçirmiş, bu ülkeye harç koymuş emekliye reva görülen şey sefalet ve sürünmek.
Sermayenin ve siyasetin rant çarkları tıkır tıkır işlerken, halkın hissesine düşen hep açlık, hep yokluk, hep ölüm!
Bu düzen bir tercih düzenidir. Kaynakların kimden alınıp kime aktarıldığının, kimin yaşatılıp kimin ölüme terk edildiğinin net bir resmidir. Bir tarafta haksız kazançla servetine servet katan mutlu bir azınlık, diğer tarafta tezgahtaki çürük meyveyi toplarken utancından yerin dibine geçen milyonlar…
Bir emekli canına kıydı. Sadece ekonomik kriz değil; vekillerin umursamazlığı, örgütlerin basiretsizliği ve bu kokuşmuş düzenin vurdumduymazlığı aldı o canı.
Tekrar ve bangır bangır haykırmak gerekiyor: Yazıklar olsun!
Seyredenlere,
Susanlara,
bu adaletsiz çarkı döndürmeye devam edenlere; YAZIKLAR OLSUN!
Yazıklar olsun ki, yazıklar olsun. Emekli Sendikalarının AYM. si önünde yapılan emekliler basın açıklaması sıradında emekli polis memurumuzun hayatına son vermesi emekli dostlarımızın ne zorluklar içinde hayatlarını yaşadıklarının Göstergesidir. Ülkemizde 16 milyon emekli isterse hükümeti düşürür. Fakat çok azınlık örgütlenmiş, diğer çoğunluk emeklilerin sosyal hayatla hiçmi ilişkileri yok aklım almıyor. Kimileri cami köşelerinde dedikodu yapıp ölümümü bekliyorlar. Bu kadar duyarsız bir ülke’de yaşıyoruz’ki her haksızlığa ve hukuksuzluğa karşı belirli bir azınlığın karşı çıkması düşündürücü bir olay. Siyasilerin ülkemizde yaşananlar karşısında iki kelimeyle karşı durmaları ve sonrasında yaşananları unutarak kirli siyasetlerine devam etmeleri çok düşündürücü değilmi.