Düşün, Hayret Et, Üzül…!

Osmanlı İmparatorluk son günlerini anımsayalım :
Balkan savaşlarından sonra l.Dünya Savaşı kaybedilmiş. Ordusu dağıtılmış. Doğuda Ruslar, güneyde Fransılar, batıda Yunan, İstanbul’da İngilizler. Sanki Anadolu bir leş ve uçuşan leşçiller..Bir de durumdan yararlanmak isteyen azınlık ayaklanmaları. İç kargaşa.

Ülkenin her köşesinde savaşların bıraktığı bir acı var. Yanmış yıkılmış köyler, şehirler…
Elde kalan sitmalı, trahomlu, frengili, çiçek ve kızamıklı, veremli yoksul bir halk. Yiyecek ekmek ,giyecek ayakkabı yok.
Şimdi soruyorum:
Biz bütün bu sorunların altından nasıl kalktık?
İşgal ordularını nasıl kovduk?
İstanbul ve Anadolu nasıl yeniden Türk milletinin oldu?
1923’te Cumhuriyet ilan edilince sorunlar bitmedi. Çok daha büyük bir mücadele gerekiyordu.
Nüfusun büyük çoğunluğu köylerde yaşıyor, okuma yazma bilmiyordu.
Bütün ülkede sadece 4 fabrıka vardı. Sermaye birikimi yoktu. Mühendis, doktor, hemşire,ebe, öğretmen yok denecek kadar azdı.
Barajlar , ulaşım ağı yok, elektrik iki ilde vardı.
Daha önemlisi çağdaş bir eğitim sistemi yoktu.
Toplumsal yaşamda KADINA yer yoktu.
Böylesi ağır koşullarda MUSTAFA KEMAL ATATÜRK ve Cumhuriyetin kurucu kadrosu yeni devleti nasıl ayağa kaldıracaktı?
Sermaye birikim yetersizliği nedeniyle devlet ekonomik girişimlere öncü oldu.
Modern bankacılık kuruldu.
Okuma yazma seferberliği başlatıldı.
Üniversiteler geliştirildi. 1933’te İstanbul Üniversitesi modernize edildi.
Yurt dışına öğrenciler gönderildi.
Hitler’in baskısından kaçan bilim insanları ülkeye kabul edildi.
1929 Dünya ekonomik krizına rağmen 15 yılda %9 büyüme hızı gerçekleştirildi.
Düşünüyorum..!
Yokluk içinde bukadar büyük işler nasıl başarılmış?
HAYRET ediyorum.
Günümüzde bukadar varlık içinde; bölünme ve çözülmenin eşiğine nasıl geldik?
ÜZÜLÜYORUM…