Eski Sahillerden İzbe Köşelere: Pazar’da Neler Oluyor?

Ben kendimi ilçemde güvende hissetmiyorum.

Evet, çok net söylüyorum; bir zamanlar sahilinde gece geç vakitlere kadar oturup türküler söylediğimiz, karanlıkta sokaklarında yürürken tedirgin olmadığımız, arkamızdan gelen ayak sesinden irkilmediğimiz, 25 yıl boyunca tam ortasında oturduğum Pazar’da güvende hissetmiyorum.

Sahilde kavga edenler mi desem, gece evine dönen karı koca komşularımın 2. katın merdiveninde karşılaştıkları ve binadan zorla çıkarttıkları yabancı uyruklu sarhoş bir adamdan mı söz etsem bilemiyorum.

Yapılış tarihini tam hatırlamamakla beraber, liseye gittiğim yıllardan beri var olan Cafe Marina adıyla bilinen parkımızdan bahsetmek istiyorum; böylece neden güvende hissetmediğime küçük bir örnek olur. Burası gündüzleri açık, gayet güzel, yiyecek içecek servisi yapılan, kış sezonunda çok yoğun olmayan ve benim çok sevdiğim bir yer. Geceleri ise mekânın kapalı olması yüzünden, tamamen “Mal Allah’ın, kul Allah’ın” dedikleri cinsten izbe bir yere dönüyor. Çoğu Pazarlı bilir, bahsettiğim yer ağaçlarla kaplı olan tek alan Pazar merkezde ve o kadar güzel ki burası; üstten görme şansı olanlar ve o ağaçların altında oturup çay kahve içenler çok iyi bilir bunu. Ancak bu ağaçların altında geceleri neler oluyor, çoğu kişiler ve kurumlar gözden kaçırıyor sanırım. Gecenin bir saati bu ağaçlıkların altında acıyla bağıran, feryat eden bir insan sesi duysanız ne hissederdiniz? Bu his güven olmaz herhalde, muhtemelen korku olur.

Bir gece evinizin balkonunda “Ne olur yardım et abi, ne olur ne olur!” diye bağıran, yanındakilerden yardım isteyen bir gencin sesini duysanız ve ardından gelen güvenlik ve sağlık ekiplerinden daha sonra öğrenseniz ki yasaklı madde kullanan bir gencin komaya girip kopardığı feryatlar olsun bu feryatlar.

Peki, bu durum ilçenin tam ortasında nasıl olabiliyor? Orada neden güvenlik kameraları yok ya da varsa çalışmıyor mu? Gündüz oturduğumuz, gezdiğimiz bir yerde gece bunlar nasıl olabilir? Bu çocukları o maddelere bağımlı hâle getirenlerin bizim çocuklarımıza da musallat olmayacaklarına nasıl emin olabiliriz? Ya da bu çocukların bu maddelere ulaşamayınca, temin edemeyince, paraları yetmeyince para bulmak için ilk denk geldikleri kişiye, sağa sola zarar vermeyeceklerini nasıl bilebiliriz?

Pazar’da böyle bir manzara ile karşılaşacağımı asla düşünmezdim. Daha çok büyükşehirlerde olduğunu düşünürdüm hep böyle şeylerin, filmlerde izlerdik hatta. Ne yazık ki artık ilçemizde yaşanıyor, gençlerimiz kayıp gidiyor. Peki, neden oluyor bunlar?

Elbette pek çok sebebi var bunun; aile, okul, arkadaş çevresi, çocukların Pazar’da yapabilecekleri şeylerin kısıtlı olması vs. vs. artırabiliriz bu sebepleri. Peki, bu durumu gözlemleyen birileri olsa; okula gitmeyen, bir meşgalesi olmayan, işi olmayan ya da okula gittiği hâlde boşlukta hissedip bu tuzaklara düşen gençlerin kendilerini iyi hissedecekleri, ifade edecekleri sosyal alanları olsa, gençler buralara yönlendirilse güzel olmaz mıydı? Spora, sanata daha yakın olsa gençler; ücretsiz ya da sadece temsilî bir fiyatla ulaşabilse bu sosyal alanlara. Tiyatro yapsalar mesela, resim atölyeleri olsa, horon oynasalar, el sanatları ile ilgilenseler, yazsalar, çizseler, basketbol oynasalar, bir müzik aleti çalmayı öğrenseler, onlara faydalı olduklarını hissettirecek görevler verilse ya da; gençlerimizi geri kazanamaz mıyız?

O kadar çok seçenek var ki yapacak ama böyle bir sosyal alanımız yok maalesef.

İlçede sadece kâr amaçlı işletmeleri çoğaltmak yerine insana dokunan, gençleri hayata dâhil eden projeler gerçekleşse hem Pazar’ımız güzelleşecek hem gençlerimiz bu tuzaklara düşmeyecek veya daha az düşecek, öyle değil mi?

Ve geceleri eskiden olduğu gibi bekçilerimiz sokaklarda dolaşsa mesela; kimseye yol vermese, “Yiyin birbirinizi biz de kurtulalım” mantığı ile.

Bizim başka Pazar’ımız yok; vatandaşı, idarecisi, genci, yaşlısı ile huzurla ve güvenle yaşamak için el ele vermekten başka şansımız ve yolumuz da yok!

Ben ilçemde güvende yaşamak istiyorum!

Ben çocuklarımız da ilçemizde güvende yaşasın, bizim sevdiğimiz gibi ilçesini sevsin, sahip çıksın, buradan kaçıp kurtulmayı büyümenin ilk kuralı gibi düşünmesin istiyorum.

Çok şey mi istiyorum Allah aşkına!?