Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) açıkladığı 2026 yılı ilk altı aylık enflasyon verileriyle birlikte milyonlarca emekli ve ücretlinin alacağı maaş artışları da netleşti. Resmî verilere göre enflasyon yüzde 17,76 olarak gerçekleşti ve emekli maaş artışları bu oran üzerinden belirlendi.
Ancak tartışma zam oranından çok, bu oranın hayatın gerçeklerini ne kadar yansıttığı üzerinde yoğunlaşıyor. Çünkü pazarda, markette, kirada, elektrik ve doğalgaz faturalarında yaşanan fiyat artışlarıyla emeklinin cebine giren para arasındaki makas her geçen gün daha da açılıyor.
Türkiye’de gelir dağılımındaki adaletsizlik son yıllarda daha görünür hâle geldi. Ekonomik büyümeden elde edilen gelirin toplumun tüm kesimlerine eşit dağılmadığı, buna karşılık sermaye ve yüksek gelir gruplarının milli gelirden aldığı payın arttığı yönünde çok sayıda ekonomik değerlendirme yapılıyor. Buna karşın sabit gelirli çalışanlar ve emekliler, enflasyon karşısında alım güçlerini korumakta zorlanıyor.
Muhalefet partileri, bağımsız iktisatçılar ve emek örgütleri uzun süredir TÜİK’in açıkladığı enflasyon verilerinin vatandaşın günlük yaşamında hissettiği hayat pahalılığını tam olarak yansıtmadığını savunuyor. TÜİK ise uluslararası standartlara uygun yöntemlerle hesaplama yaptığını ve verilerinin bilimsel esaslara dayandığını ifade ediyor. Enflasyon verilerine ilişkin bu tartışma, maaş artışlarının belirlenmesi açısından da önemini koruyor.
Ekonomi politikalarına yönelik bir diğer eleştiri ise kaynak dağılımına ilişkin. Kamu kaynaklarının ve teşviklerin belirli şirketler veya sınırlı sayıdaki ekonomik aktörler lehine kullanıldığı yönündeki eleştiriler kamuoyunda sıkça dile getiriliyor.
Türkiye’nin yönetim sistemine ilişkin tartışmalar da ekonomik değerlendirmelerin bir parçası hâline gelmiş durumda. Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi’ni eleştirenler, karar alma süreçlerinin tek merkezde toplanmasının denge ve denetim mekanizmalarını zayıflattığını, bunun ekonomi yönetimine de olumsuz yansıdığını ileri sürüyor. Sistemi destekleyenler ise hızlı karar alma ve yönetimde etkinlik sağladığını savunuyor.
Bugün gelinen noktada emekliler için asıl mesele, açıklanan zam oranı değil, o maaşla ay sonunu getirip getiremeyecekleridir. Milyonlarca emekli için enflasyon, TÜİK tablolarındaki bir yüzde değil; pazardan eksilen bir poşet, alınamayan ilaç, ertelenen sağlık harcaması ve ödenmekte zorlanılan faturadır.
Ekonomide başarı, yalnızca büyüme rakamlarıyla değil; o büyümenin toplumun en kırılgan kesimlerine ne ölçüde yansıdığıyla değerlendirilir. Emeklilerin, çalışanların ve dar gelirli yurttaşların yaşam standardı yükselmiyorsa, gelir dağılımındaki bozulma devam ediyorsa ve refah toplumun geniş kesimlerine yayılamıyorsa, ekonomik politikaların yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini savunan görüşler güç kazanmaya devam edecektir.
Çözüm ise iktidar değişikliği