Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde görüşülen yeni düzenlemeyle, kamuoyunda “9. Varlık Barışı” olarak bilinen uygulama bir kez daha gündemde. Evet, yanlış duymadınız: Dokuzuncu kez.
Bir ülkede aynı “barış” dokuz kez çıkarılıyorsa, ortada barış değil, alışkanlık vardır. Daha doğrusu, vergisini zamanında ödeyen vatandaşla alay eden bir düzen vardır.
Vergisini Ödeyen Aptal mı?
Ayın sonunda maaşından kuruşu kuruşuna vergi kesilen işçi, memur, emekli…
KDV’sini, stopajını, SGK primini gününde yatıran küçük esnaf…
Bütün bunlar olurken, servetini yurt dışında tutanlara, kaynağı sorgulanmayan paralara, kayıt dışı servetlere “Getirin, hiçbir şey sormayacağız” deniliyor.
Bu nasıl bir adalet?
Dürüst mükellef cezalandırılıyor, vergi kaçıran ödüllendiriliyor.
Devlet, vergisini zamanında ödeyen vatandaşına teşekkür etmek yerine, kaçırana kırmızı halı seriyor.
Dokuzuncu Af: Demek Ki Sistem İşlemiyor
Bir kez çıkarırsınız, “olağanüstü koşullar” dersiniz.
İkinci kez çıkarırsınız, “ekonomik ihtiyaç” dersiniz.
Ama dokuzuncu kez aynı yönteme başvuruyorsanız, bu artık vergi politikası değil, devletin çaresizlik ilanıdır.
Bu şu mesajı verir:
“Vergini zamanında ödeme. Nasıl olsa birkaç yıla yeni bir af gelir.”
Bu anlayış, vergi ahlakını çökertir.
Kurallara uyanı enayi, uymayanı kurnaz ilan eder.
Kara Para ve Şeffaflık Sorunu
Varlık barışı savunulurken “sermaye ülkeye gelsin” deniyor.
Peki hangi sermaye?
Kaynağı tam olarak denetlenmeyen para mı?
Yurt dışında nasıl kazanıldığı bilinmeyen servetler mi?
Uluslararası alanda mali şeffaflığın önem kazandığı bir dönemde, “sormuyoruz, araştırmıyoruz, vergilemiyoruz” yaklaşımı Türkiye’nin itibarına da zarar verir.
Ekonomiye güven, kurallarla sağlanır; sorgusuz sualsiz aflarla değil.
Bütçe Yönetemeyenlerin Kısa Vadeli Can Simidi
Varlık barışları, ekonomik reform değildir.
Bütçeyi sağlıklı yönetemeyen iktidarların geçici kaynak arayışıdır.
Tıpkı kredi kartı borcunu yeni kartla kapatmaya benzer.
Sorunu çözmez, sadece erteler.
Ve her erteleme, bir sonraki krizi büyütür.
Asıl Barış Vergi Adaletinde Olur
Gerçek barış;
Vergisini düzenli ödeyenle devlet arasında kurulmalıdır.
Kayıt dışılıkla etkin mücadele edilerek sağlanmalıdır.
Kamu harcamalarında şeffaflıkla desteklenmelidir.
Servetin değil emeğin korunmasıyla mümkün olur.
Bugün Meclis’te görüşülen düzenleme, adı “barış” olsa da toplumda adalet duygusunu zedeleyen yeni bir af niteliği taşıyor.
Son Söz
Dokuzuncu kez çıkarılan bir “varlık barışı”, aslında şu cümleyi haykırıyor:
“Kurallara uyan kaybeder, bekleyen kazanır.”
Bir ülkede bu anlayış yerleşirse, sadece vergi sistemi değil, toplumsal vicdan da çöker.
Çünkü devletin en büyük sermayesi para değil, adalettir.
Adalet zedelenirse, hiçbir varlık o kaybı telafi edemez.
